Er wordt gezegd dat de Wyrd, een god of wezen met grote kracht, de wereld heeft geschapen uit een droom. Toen hij wakker werd, werd alles dat zijn ogen zagen als in zijn droom.

Dit dramatische herschapen van de wereld maakte de godin Nyx kwaad. Ze had zojuist leven geblazen in haar nieuwe creatie, de Trow (voor een beschrijving van de Trow en andere rassen zie “Eenheden”), om het geheel van de wereld te veranderen. Trow legendes vertellen dat Nyx en Wyrd een kolossale strijd streden die de rotsen diep in de aarde deden schudden. Nyx had Wyrd een gigantische wond aangebracht, die de vulkaan Tharsis vormde, maar Wyrd viel niet in haar aanvallen. In haar woede riep ze de krachten van de Duistere Goden op om haar bij te staan. Wyrd spatte uit elkaar tot rotsachtige fragmenten die zijn krachten bevatten en die verspreiden zich over de wereld. En toch bleef de Ene Droom van Wyrd bestaan.

De Tijd van de Trow

De Trow waren getuige van de geboorte van de wereld. Hun eeuwenoude ogen zagen de evolutie van de wezens die we vandaag de dag kennen - en van vele die nog steeds onbekend zijn.

De Trow besteedden hun tijd met het smeden van stenen monumenten voor hun geliefde godin en schaper. Geleidelijk aan begonnen de "mindere rassen" hun eigen beschavingen op te bouwen. De Forest Giants bouwden woningen in hun torenhoge bomen. De zwakke Callieach begonnen met het leren van de kunst der magie. Ook andere rassen werden machtiger, terwijl de primitieve mensen nog als wilden leefden. Tevreden met hun eenzame levens van verering, toonden de Trow geen enkele interesse in de wereld buiten hun rijk.

De meeste rassen ontweken de Trow omdat ze ze als gevaarlijke giganten zagen. Andere rassen waren niet zo verstandig. Een ras dat bekend staat onder de naam Sileh'hei begeerde de kennis en het territorium van de Trow. Gelovend dat de afstandelijkheid van de Trow een teken van zwakte was, vernietigden ze de tempels van de Trow en verklaarden ze hen de oorlog. Doordat de Trow nog nooit een oorlog hadden gevochten in hun geschiedenis waren ze geschokt door de vernielzucht en barbarij van de Sileh'hei en velen vielen in hun aanvallen. Voor het eerst zagen de Trow leden van hun onsterfelijke ras sterven.

De priesters van de Trow baden tot Nyx en ze smeekten om haar hulp. In de tempel van Rhi'anon fluisterde ze haar kinderen het geheim van ijzer in.

IJzeren wapens smedend verdedigden de Trow krachtig hun vaderland. De Sileh'hei waren niet voorbereid op de volledige kracht van de Trow-toorn. Toen ze hun aanvallen stopten en zich terugtrokken in hun bergachtige grotten achtervolgden de Trow hen. Kwaad als ze waren roeiden de Trow de Sileh'hei uit. De Trow hadden leren oorlogvoeren - en nu openden ze hun ogen voor de andere rassen die hen in de weg zouden kunnen staan.

Nyx's cadeau werd een levensstijl voor de Trow. Ze maakten hun monumenten voor haar niet langer uit steen. Complete heiligdommen en tempel-complexen werden gesmeed uit massief ijzer. En dus begonnen de Trow te delven naar meer ijzererts voor de glorie van Nyx. Toen deze mijnen leeg waren zochten ze nog meer aderen van het ijzerhoudende erts. De vuren in hun smederijen branden dag en nacht; gigantische vuren die rivaliseerden met de zon. Toen de wouden rond hun land tot de grond toe gelijkgemaakt waren zochten de Trow een nieuwe bron van brandstof.

Toen ze begonnen met het kappen van enorme bomen ten zuiden van hun territorium kwamen de Trow in contact met de Forest Giants die daar hun huizen hadden gebouwd. Voor de Enten was het kappen van een levende boom gelijk aan moord. Ze confronteerden de Trow daarmee en verboden hen de bomen in hun leefgebied te kappen. Maar, de Trow gaven geen gehoor aan de Forest Giants, en zetten hun ontbossing voort. De Enten (andere naam voor Forest Giants) hadden geen keus, ze moesten vechten. De oorlog tussen de twee gigant-rassen was hard en langdurig. Uiteindelijk waren de Forest Giants niet opgewassen tegen de macht van de Trowse ijzeren wapens. Toen ze hun ouderlijke huizen en territorium verlieten reisden de Enten tot ver van van de Trow-landen om uiteindelijk hun nieuwe huizen bouwden in Forest Heart. De Enten zouden nooit vergeten hoe de Trow "de ziel van het ijzer vergiftigden".

In dezelfde tijd, waren de Callieach meesters geworden van de magie. Ze creëerden krachtige apparaten die bergen konden verzetten, steden konden verbranden en zichzelf onsterfelijk konden maken. Ze hadden fragmenten van Wyrd gevonden, die ze Runenstenen (Runestones) noemden, en hieruit vingen ze glimpen op van zijn dromen. Deze krachtige Droom-magie kon zelfs de fundamenten van het bestaan veranderen. Het waren deze krachten waar de blik van de Trow op viel.

Toen ze de krachten van de Callieach hadden gezien verlangden de Trow ernaar deze vaardigheden te gebruiken om nog imposantere tempels voor hun god te kunnen bouwen. Meer gedisciplineerd zijnde in oorlogvoering dan in diplomatie begonnen de Trow de steden van de Callieach te belegeren, en ze namen hun kennis met brute kracht. Vele Runenstenen werden veroverd door de Trow en meegenomen naar de machtige vesting Si'anwon. Boos en niet in staat te praten met de arrogante Trow waarschuwden de Callieach hen om de aanvallen te stoppen, of er zou vergelding volgen.

De Trow gingen door met hun aanvallen, waarbij ze hele steden verwoestten om de kennis van de Calieach in bezit te krijgen. Het was in die tijd dat de Callieach hun krachtigste magie opriepen. In een groot cataclysme werd de Trowse vesting Si'anwon verzwolgen door de aarde en overstroomd door de grote zee - De Runenstenen en artefacten met grote krachten verdwenen in de ijskoude wateren.

De Trow waren woedend op het minderwaardige ras dat hen openlijk tegenstand durfde te bieden. Jaren van systematische vernietiging volgden. Zelfs met hun krachten die de grondvesten van de aarde deden schudden werden de Callieach verpletterd door de met ijzer bepantserde voet van de Trow.

Toen de laatste overlevenden van het Callieach ras vluchtten naar hun thuisland, gevolgd door een leger van Trow, bereikten ze een hoge berg, en daar ze maakten hun laatste slag. De Callieach riepen de droom-magie van Wyrd op en ze maakten een enorm gat in de werkelijkheid; ze vernietigden zichzelf en hun Trow-achtervolgers in een apocalyptische vuurzee - ze creëerden de Great Devoid.

De Tijd van het Kwaad

Langzaamaan begon de mensheid boven zijn primitieve staat uit te stijgen. De brute stammen vormden coalities, vervolgens naties en daarna koninkrijken en keizerrijken. Het menselijk ras voerde oorlog met zichzelf en elk ander ras dat ze dachten te kunnen verslaan.

In deze tijd van oorlogvoering en strijd werd een kwaad in de wereld wakker. Het is niet bekend of het al bestond voordat de wereld werd gecreëerd, of dat het ontstond uit de wreedheden van de oorlog, maar dit kwaadaardige wezen verlangde niets anders dan de vernietiging van de mensheid - en de hele wereld met hen. Toen de grote komeet voorbijkwam in de Oosterse hemel groeide de kracht van het wezen tot epische grootte; net zoals zijn kracht afnam bij de terugkeer van de komeet duizend jaar later. Voor duizenden jaren had dit cyclische vloeien van kracht de vernietiging en wedergeboorte van de mensheid betekend. Toch bleven zijn verschijning en betekenis onbekend onder de mensen op de wereld.

Toen de menselijke beschavingen werden gebouwd en vernietigd, begonnen een aantal geleerden een patroon te zien in hun geschiedenis. Ze geloofden, terecht, dat elke duizend jaar een krachtige krijgsheer zou verschijnen om de beschaving te vernietigen. Na weer duizend jaar, zou de macht van het kwaad afnemen en de mensen zouden weer een beschaving oprichten. Ze begonnen deze vervloekte verschijning 'The Leveler' te noemen.

Tijdens een van deze vele eeuwen van licht en duisternis was er een krachtige magiër genaamd Bahl’al die de Callieach en hun grote krachten over leven en dood ontdekte. Verlangend naar onbekende krachten verkende hij de gezonken ruïnes van Si’anwon om de verloren gewaande Runenstenen van de Callieach te vinden. En inderdaad, na een aantal lange weken vond hij een Runensteen en uit de Runensteen leerde hij de Dream of Unlife. Met zijn sinistere kennis was Bahl'al 's werelds eerste menselijke dodenbezweerder (necromancer) geworden.

De trotse en agressieve Ogers (Oghres) van de ijskoude, onvruchtbare landen koesterden wrok tegen de Trow ten zuiden van hun territorium. Ze zagen hun ijzeren monumenten en bouwwerken voor hun godin, en ze noemden de Trow "De consorten van Nyx". De trots van de Trow werd geprikkeld. Ze pikten zo'n belediging op hun manier van leven niet. De Trow waren meesters geworden in het metaal bewerken en ze ontwierpen complexe panster pakken voor hun ras. Deze IJzeren Krijgers (Iron Warriors) marcheerden de Ogerse landen in, ongehinderd door hun magere verdedigingen. De Ogerse kastelen werden vernietigd en degenen die niet meteen de dood vonden werden geketend en naar Rhi'anon gebracht als slaven. Deze slaven werden in de mijnen aan het werk gezet, om naar de metalen te graven die zouden worden gebruikt om nog meer tempels te bouwen voor Nyx. Zo werd het hele Oger-ras tot slaaf van de Trow gemaakt.

De krachten van de Leveler bleven het lot van de mens bepalen. Zijn krachten werden elk millennium groter. Men vreesde dat de krachten van de Leveler op een keer niet meer zouden verzwakken - en dat het de mensheid zou verslaan en zijn adem des doods uit zou blazen over de wereld. In deze wanhopige tijd zou een dichter en filosoof genaamd Tireces de ondergang van de Leveler worden.

De Leveler, in de vorm van Sorangath the Flayed, wilde graag de stad-staat Tiruth'Dannor vernietigen. Tireces verzamelde de onsamenhangende troepen en vocht terug tegen de Leveler's legioenen. Tireces had zijn weg door een grote veldslag gevochten naar Sorangath en onthoofde hem in een bloederig gevecht. De Leveler's legers moesten vluchten en werden verslagen. Sorangath's lichaam werd vernietigd met een groot vuur en de naam van Tireces verspreidde zich door de hele beschaving.

Deze overwinning op het kwaad luidde het begin in van de Tijd van de Reden en de verlichting van de mensheid. Jammergenoeg, al was de mantel van de Leveler vernietigd, bleef de kwaadaardige intelligentie erachter leven.

De Tijd van Wijsheid

Ongehinderd door de destructieve krachten van de Leveler, begon de mensheid zich te ontwikkelen. Gedachten van liefdadigheid en onderwijs namen de plaats in van de gewelddadige instincten uit het verleden. Een grote krijgsheer genaamd Clovis of the Bruig streefde naar het verenigen van de vele koninkrijken uit deze wereld. Zijn succesvolle campagne resulteerde in het Rijk van de Cath Bruig, de sterkste en meest voorspoedige samenleving in de geschiedenis van Myth.

De Cath Bruig smeedde allianties met vele andere rassen, deelde kennis en handelde koopwaar. Sommige Dwergen (Dwarves) van Myrgard werden zelfs landgenoten van de mensen. En zelfs de schuwe Skrael van de machtige stad Yer-Ks staken hun geschubde handen uit om vriendschap te sluiten.

In deze tijd droomde Mazzarin, de krachtigste menselijke Aartsmagiër, van het stichten van een school van magie; waar beoefenaars van mystieke kunsten samen konden komen om hun kennis te delen. En dus werd de citadel Illuan speciaal voor dat doel gebouwd. Tovenaars, Dromers, Oproepers en Duivelskunstenaars uit de wijde en bekende wereld kwamen er naar toe om kennis uit te wisselen met hun gelijken. Hun gecombineerde kennis evenaarde zelfs die van de Callieach. De meest geleerde Aartsmagiërs werden "Avatara" genoemd.

Toen de Trow verder gingen met het uitbreiden van hun imperium oogsten ze onverbiddelijk bomen voor hun grote ijzer smederijen. Dit bracht hen opnieuw in conflict toen ze het bosachtige thuisland van de fir'Bolg verwoestten. De natuurlievende fir'Bolg zetten een verdediging op, maar ze maakten geen enkele kans tegen de onstopbare Trow. Langzaamaan begonnen ze naar het westen te vluchten, om een nieuw bos hun thuis te kunnen noemen. Dit leidde hen naar de Downs, een immens groot en wild gebied dat tot het Cath Bruig Rijk behoorde. Het is onbekend hoe het begon, maar er volgde een veldslag tussen de verbannen fir'Bolg en de bange mensen van de Downs. De Cath Bruig zond zijn legers om de invasie van fir'Bolg uit de bossen stoppen en vernietigen. De campagne die volgde nam vele jaren in beslag en leverde niets anders op dan lijden aan beide zijden. De fir'Bolg werden uiteindelijk uit de Downs verjaagd, ze staken de Cloudspine over, en settelden zich in de Ermine, ver van de mensheid, de Trow en andere rassen. Het Rijk had uiteindelijk veel respect voor hun vijand gekregen in het conflict, en hoewel ze het betreurden dat er wreedheden waren gepleegd door beide zijden, namen ze het gebruik van de boogschutkunst over in hun eigen legers.

De Avatara openden hun school uiteindelijk voor iedereen die de kennis der magie zocht. Een tovenares van grote kracht voegde zich bij hen. Haar naam was Moytirra, en haar nerveuze opgewondenheid en hunkering naar kracht werden opgemerkt en zelfs gevreesd door haar gelijken. Na vele jaren van training werd ze ingewijd in de groep van de Avatara. Op dat moment werden haar duistere verlangens gezien door Mazzarin. Moytirra en vele volgelingen voerden sinistere rituelen uit. Ze riepen de Duistere Goden op met methoden die volstrekt verboden waren verklaard. Mazzarin confronteerde Moytirra met haar onheilige werk. Ze verdedigde haar acties met vurig fanatisme, gelovend dat kracht verkregen moest worden tegen elke prijs - zelfs al was die prijs de ziel. Een magisch gevecht brak uit tussen de twee Aartsmagiërs. Toen de vlammen doofden was Mazzarin de overwinnaar. Hij vertelde Moytirra om haar zoektocht naar de Duistere Kunsten te stoppen of ze moest de Avatara verlaten. Ze vervloekte zijn naam en verliet de citadel, en vele volgelingen met haar. Na een aantal jaar stichte Moytirra haar eigen school - de Order van Scholomance.

Eeuwen later was de kennis die door de Avatara verzameld was verspreid geraakt in de gewone samenleving. Zelfs het kleinste dorpje had een tovenaar die verklaarde enige kennis van het mystieke te hebben. Bahl'al en zijn krachten om de doden te bezweren kwamen vaak in conflict met de Cath Bruig en de Avatara. Nadat hij en zijn ondode hordes waren verslagen leek hij te verdwijnen voor tientallen jaren, alleen om terug te komen met een leger van doden dat twee maal zo sterk was als eerst. De Avatara waren de eerste die hem de naam "The Watcher" gaven.

Deze afschuwelijke veldslagen met de ondode legers begonnen uiteindelijk zijn tol te eisen van de gewone man. Een groep edelen begon de slechte kanten van de magie in te zien en verkondigden die. Ze geloofden dat alle krachten die verder gingen dan men kon zien afkomstig moesten zijn van kwaadaardige bronnen - degenen die de kunst van de magie beoefende waren een gevaar voor het Rijk.

De Grote Reiniging (The Great Cleansing) was begonnen. Iedereen die magie beoefende werd verbannen, verbrand of erger. Dodenbezweerders waren het belangrijkste doel, en de kennis van veel helende en leven-gevende spreuken stierf met hen. De Reinigers werden fanatiek, en ze vielen zelfs de Avatara in Illuan aan. Het kostte vele jaren en officiële, publieke orders om een einde te maken aan De Grote Reiniging, en uiteindelijk waren beheersers van de magie een zeldzaam ding geworden.

Na duizend jaar, bracht de komeet opnieuw licht in de Oosterse hemel, en een oude vijand begon zich weer te bewegen.

De Leveler was teruggekeerd. Met zijn verraderlijke krachten, blies het verschrikkelijk leven in het lichaam van Tireces en gebruikte het lichaam van zijn reeds lang dode vijand als de voorbode van de doem die hij zou brengen. Zichzelf Moagim noemend gebruikte de Leveler Tireces' grote kennis om de ondergang van de mensheid te plannen.

Zelfs de Avatara die van het komen van de Leveler afwisten waren niet voorbereid of de furie van zijn offensief. Reusachtige legioenen van de dood vielen het rijk aan terwijl duistere magie de aarde deed schudden. Moagim commandeerde zijn legers met meesterlijkheid - gebruik makend van zwart-hartige tactieken en wreedheden.

De epische strijd nam jaren in beslag. Moagim's legers zwollen op met de lijken van degenen die waren verdwenen. Toch, met de gefocuste kracht van de Cath Bruig legers, begon Moagim terrein te verliezen. Toen de oorlog verderging, zag Moagim dat hem niet veel tijd restte.

Met verschrikkelijke magie creëerde Moagim een opening naar een verre wereld van nachtmerries. Daar vond hij loerende schepsels verborgen in de schaduwen die zelfs hem een vleug van angst aanjaagden. Met brute kracht trok hij hun aandacht en wenkte hen naar zijn wereld…

Snel na zijn duistere ritueel werd Moagim gevangen genomen door de Avatara; zijn legers werden totaal vernietigd door de keizerlijke soldaten. Moagim werd naar de citadel Illuan gesleept, zijn lichaam werd opengereten, zijn ingewanden er uit gehaald en hij werd gevierendeeld. Voor zijn lichaam uiteen werd gescheurd lachte hij naar de verzamelde Avatara, wetend dat zelfs in zijn dood, hij wraak nam.

De overwinning op Moagim was kort. Verhalen over verschrikkelijke beesten die aanvielen in het donker begonnen zich te verspreiden. Spoedig werden deze verhalen veel te werkelijk. De Myrkridia waren losgelaten op de wereld. De grootte van hun leger leek eindeloos, en hun begeertes oneindig. De Myrkridia vernietigden de naties van de mens in slechts een paar jaar. De Tijd van Wijsheid was geëindigd, en samenleving werd stof op de wind.

De Wind Tijd

Alleen de indrukwekkende stad Llancarfan weerstond de aanvallen van de hordes Myrkridia. De weinige overlevenden vormden samen protectoraten, die na eeuwen van uitputtende gevechten uiteenvielen tot barbaarse clans en stammen.

De Myrkridia gingen door met het naar bijna-uitsterven van de mens jagen in deze Tijd, maar andere rassen leden net zo veel onder de verwoestingen uit deze tijd. Het Skrael koninkrijk van Yer-Ks stortte in in de zee tijdens een cataclysmische en magische aardbeving. De armzalige overlevenden maakten hun nieuwe huizen in de moerassen ten zuiden van hun Verzonken Koninkrijk (Drowned Kingdom). De Dwergen van Myrgard begonnen een oorlog tegen de rondtrekkende Ghôls, die hun stenen monumenten aanvielen en hun heiligdommen probeerden te ontheiligen. De Ogers bleven slaven van de Trow, die nog steeds in de aarde groeven op zoek naar meer ijzer voor hun tempels.

Veel mensen waren hun huizen ontvlucht om aan de Myrkridia te ontsnappen. Vele settelden in het gebied ten noorden van de Cloudspine, en integreerden met de mensen daar. De dorpen aan de kustlijn werden de prooi van aanvallers die via de zee reisden. Maar toen de Myrkridia weer verschenen, vormden de dorpen en de overvallers een protectoraat tegen hun gemeenschappelijke vijand. En zo werden de Twelve Duns geboren.

Het grondgebied van Gower was een onherbergzame plaats met een rotsachtige bodem en strenge winters. Toch spreidde de vloed van vluchtelingen zich uit in dit onvergefelijke land om aan de Myrkridia-nachtmerrie te ontsnappen.

Na een aantal eeuwen begon het aantal Myrkridia af te nemen, maar ze heersten nog steeds over de nacht. Veel werden dik van de makkelijke prooien, maar ze behielden hun wilde instincten.

Het Cath Bruig Rijk was alles behalve gevallen. Schuilend achter de muren van Llancarfan, was het rijk echter maar een schaduw van zijn vroegere zelf. Alleen de Downs bleven nog door hen beschermd.

De Wolf Tijd (gebeurtenissen uit Myth III: The Wolf Age vonden plaats in deze periode)

Duizend jaar na hun invasie waren de Myrkridia nog steeds onverslagen en hun aantallen leken weer te groeien. De dwergen voerden een hopeloze strijd tegen hun gehate vijanden - de Ghôls. Toen de steeds terugkerende komeet weer verscheen, stond er een krachtige dodenbezweerder op, die niemand minder was dan Moagim Herboren.

Maar twee regio's waren in staat zichzelf te beschermen tegen de Myrkridia. Dat waren de hoofdstad van het Rijk, de stad Llancarfan, en een land, dat volgens sommige verhalen aan de rand van de wereld lag - Gower. Een grote held, Connacht de Wolf, werd daar geboren. Onder zijn commando versloeg en verjaagde het leger van Gower de Myrkridia. Verhalen over deze heroïsche daad van Connacht verspreidden zich over het Oosten. Hij werd naar Llancarfan gebracht en als leider aangewezen voor een elite leger van het Rijk.

Korte tijd later hielpen Connacht en zijn soldaten de Dwergen de Ghôls te bevechten. In een cruciale strijd sloeg een gemengd leger van mensen en Dwergen een aanval van de Ghôl af op de Dwergse hoofdstad - Myrgard. Als dank voor de ontvangen hulp maakten de Dwergse smeden een krachtige artefact, dat bedoeld was om een einde te maken aan de pest der Myrkridia. Het was "De Tain", een gevangenis zonder muren, die praktisch geen uitgang had. Met deze hulp, roeide Connacht hele hordes Myrkridia uit en in de laatste slag versloeg hij hun krachtigste magiër - Thalor de Zwarte.

Ondertussen werd Moagim, die allieerde met de Trow, een grote bedreiging voor de Cath Bruig. Woest door het verlies van de Myrkridia, die een waardevolle alliantie waren, bracht Moagim al zijn troepen samen om Llancarfan te belegeren. Na een miraculeus afgeslagen aanval, was het duidelijk dat het Rijk zou vallen als het nog tegen de ijzeren Trow moest vechten. Daarom, om hen bezig te houden, startte Connacht’s leger een Oger rebellie en na die dag waren de Ogers geen slaven meer in de Trowse mijnen.

De rebellie werd echter in korte tijd gewelddadig onderdrukt. Wat nog erger was, was dat de Trow realiseerden dat de mensen de rebellie hadden gestart. Maar toen ze hun slaven doden, beroofden ze zichzelf van handen om te werken. Er was niemand meer om ertsen te delven en het om te smelten naar ijzer voor ze. Tezamen met het eind van de rebellie moesten de Trow hun ijzeren pantsers afdoen. Dit zorgde er voor dat hun haat tegen de mensen nog meer groeide.

De enige oplossing voor het rijk was om het eeuwig levende ras te verslaan, dat de geboorte van de wereld had aanschouwen. Dit werd mogelijk met behulp van een krachtig artefact - de ZonHamer (SunHammer). Het kon hele steden smelten met behulp van de energie van de Zon. Gesteund door Myrdred, Damas en al zijn loyale troepen versloeg Connacht het onkwetsbare ras van de gigantische Trow.

Toch had Moagim nog een krachtige bondgenoot, een dodenbezweerder die Bahl'al heette. Hij kon hele legioenen van ondoden oproepen met een enkele beweging van zijn hand. In een groots Droom duel versloeg Myrdred, de meest belovende tovenaar van de Cath Bruig, de Watcher (Bahl'al). De verslagen dodenbezweerder vluchtte met de overblijfselen van zijn leger naar Silvermines. Sinds dat moment stond Moagim alleen in zijn strijd.

Tijdens de laatste achtervolging van zijn leger door de troepen van het Rijk lukte het Moagim om keizer Leitrim te vermoorden. Maar snel daarna werd hij door Connacht in een grootse slag betrokken en verslagen. Het gevaar was geweken en deze hele periode werd de 'De Wolf Tijd' genoemd, in ere van zijn grootse held, Connacht de Wolf.

De Gevallen Lords (gebeurtenissen uit Myth: The Fallen Lords vonden plaats in deze periode)

De grote komeet was teruggekeerd naar de oosterse hemel - als heraut van zijn duistere profetie.

De Leveler, vernietiging gehuld in vlees, was teruggekeerd in de vorm van Balor, een angstaanjagende krijger die fenomenale krachten bezat. Balor had onheilige allianties met vele kwaadaardige rassen, en met de hulp van zijn opnieuw tot leven gebrachte generaals, De Gevallen Lords (The Fallen Lords), belegerden ze het grote Cath Bruig rijk.

Slagen vonden jarenlang onverminderd plaats, maar uiteindelijk trok het Cath Bruig rijk terug tot de stad Muirthemne. Met cataclysmische magie vernietigde Balor de stad totaal - waarmee hij bijna 3000 jaar van de stad zijn heerschappij beëindigde.

Balor's kwaadaardige ogen vielen daarna op de steden in de Province, ten westen van de Cloudspine. Zijn duistere legers vielen Covenant binnen en vernietigden de stad. De menselijke legers trokken snel terug na het begin van de aanval. Als het leiderschap van de Negen (the Nine) - krachtige magiërs die Avatara werden genoemd - er niet was geweest, dan was Balor's leger ongehinderd verder gegaan.

De Negen smeden een alliantie met de Fir'Bolg en de Dwergen om hen te helpen met hun zaak, en het leger van het Licht was gevormd. Dit gemengde zootje was alles dat opstond tegen de Gevallen Lords en hun legioenen van ondoden.

In het binnenste van een donkere berg was iets dat de balans in de oorlog zou keren. Een afgehakt hoofd werd gevonden - een hoofd dat zijn leven en kennis had behouden. Het wist vele dingen die waren vergeten door de moderne mens. Het claimde een oude tegenstander van Balor te zijn, en zou het Licht helpen hem te verslaan.

Geholpen door de grote kennis van het hoofd, versloeg een van de Negen de Gevallen Lord Shiver toen haar legers Madrigal wilden vernietigen. De Total Codex werd teruggevonden in de ruïnes van Covenant, precies waar het hoofd zei dat het zou zijn.

Toen de winter eindigde vonden veldslagen plaats in de besneeuwde passen van de Cloudspine. Toen kwam men erachter dat de Trow bevrijd waren uit hun gesmolten gevangenis en marcheerden met Balor. Toen de vulkaan Tharsis uitbarstte, kwam het nieuws dat de leider van de Negen, Alric, was gevangen door Balor en zijn legers waren vernietigd.

Toen drie van de Negen Forest Heart binnen gingen om hulp te vragen aan de Forest Giants daar, zette de Gevallen Lord Soulblighter hun strijdkrachten gevangen in een magisch artefact genaamd "De Tain". De strijdkrachten ontsnapten, de Tain vernietigend tot kleine stukjes, waarvoor ze als prijs alle behalve een Avatara moesten betalen.

Een kleine groep helden ondernam een tocht naar de Great Barrier en redde Alric. Hij vertelde hen dat het hoofd verraad had gepleegd. In de Province was het hoofd een burgeroorlog begonnen die bloedig werd beëindigd ten koste van vele levens.

Alric, de leider van de Negen, plande een wanhopige aanval. De overblijfselen van het legioen marcheerden de Barrier door en gingen verder naar de Dire Marsh, terwijl Alric de bedoeling had een slag te vechten met Balor, die gestationeerd was in de Trowse stad Rhi'anon. Met twee Gevallen Lords die zich tegen hen opstelden lukte het het legioen toch om de Watcher te verslaan, met behulp van magische pijlen, en daarna marcheerden ze de Trow landen in.

De verzamelde legers van het Licht en Duister stonden klaar voor een veldslag. In de Tain was een Myrkridia standaard gevonden, die Alric neerzette bij het slagveld. Balor, woedend door de eeuwenoude zwakte, verscheen persoonlijk om het legioen te vernietigen. Maar dit was allemaal volgens Alric's plan. Met de kracht van een Eblis steen immobiliseerde Alric Balor net lang genoeg om zijn hoofd van zijn lichaam af te klieven.

Balor's hoofd werd snel naar een World Knot gebracht, waar een kleine gevechtsgroep het ding naar de Great Devoid bracht. Soulblighter’s strijdkrachten ontwijkend werd het hoofd in de Great Devoid gegooid, waarmee het leven van Balor en de ziel van de Leveler eindigden.

Tegen alle verwachtingen in, had het leger van het Licht de oorlog gewonnen.

Soulblighter (gebeurtenissen uit Myth II: Soulblighter vonden plaats in deze periode)

Zestig jaar na de Grote Oorlog (Great War) waren de steden van de Province herbouwd en weinigen herinnerden zich de gruwelijkheden van die epische strijd. Alric was nu koning, regerend vanaf zijn troon in Madrigal.

Maar, in de schaduwen loerde Balor's luitenant, Soulblighter. Zwerend af te maken wat Balor begonnen was kreeg Soulblighter vele geheime volgelingen met de belofte van duistere kennis. Deze volgelingen begonnen hun nieuw geleerde dodenbezweerders krachten te gebruiken om een leger van doden op te bouwen in de Province zelf.

Een kleine groep soldaten verijdelde de duistere praktijken van een lokale baron, waarbij ze Soulblighter’s dodelijke plan ontdekte. Hij was op zoek naar de Summoner - een man die geprofeteerd was om de Myrkridia opnieuw naar de wereld te brengen.

Toen dit nieuws Alric bereikte verzamelde hij snel strijdkrachten om de natie te verdedigen tegen Soulblighter’s kwaadaardige bedoelingen. De stad Tyr was gevallen, en de rapporten vertelden dat het leger was aangevoerd door Shiver, een Gevallen Lord waarvan gedacht werd dat ze was gedood in de Grote Oorlog. Toen Alric en zijn strijdkrachten de stad Tandem verlieten zagen ze tot hun verschrikking dat Soulblighter succesvol was geweest in zijn zoektocht naar de Summoner en de Myrkridia had losgelaten op de wereld. In een hopeloze strijd trokken zij terug, terwijl het afschrikwekkende leger marcheerde naar Madrigal.

Om met Soulblighter te kunnen strijden hoopte Alric de Gevallen Lord de Deceiver te vinden die was begraven onder het ijs van de Stair of Grief. Alric hoopte dat de Deceiver hem zou helpen in zijn nieuwe plannen om het duister te stoppen. Een klein leger maakte hun weg door de besneeuwde pas, vond en wekte de Deceiver opnieuw tot leven, die inderdaad zweerde het leger van het Licht te helpen, en met hem kwam de hulp van de Warlocks van Scholomance.

Shiver, Soulblighter en de Myrkridia gingen verder met hun vernietiging van de Province, terwijl Alric zijn leger verplaatste over de Cloudspine naar de ruïnes van Muirthemne. Daar kondigde hij zijn bedoelingen om het Cath Bruig Rijk tot zijn oorspronkelijke glorie te herstellen aan, met zichzelf als Keizer. Het leger vond de Ibis Crown terug en Alric werd gekroond tot Keizer van het Cath Bruig. De boetedoening van de Journeymen was over, en ze gooiden hun zware gewaden af om de zware pantsers en dubbele zwaarden van de oude Heron Guard te kunnen dragen. Muirthemne werd hernoemd naar tot zijn eeuwenoude titel: Llancarfan.

De Deceiver leidde zijn troepen naar Forest Heart, om te zoeken naar een scherf van de vernietigde Tain. Toen ze er een gevonden hadden, gingen ze de Tain binnen. Daar confronteerden ze de Summoner en maakten ze een eind aan zijn kwaadaardige magie. Op hun terugkeer werd dit leger gevangen genomen door Soulblighter's troepen. Maar dit was allemaal volgens het plan van de Deceiver; toen ze hun cellen waren ontsnapt overmeesterden ze het kampement. In een gevecht doodde de Deceiver een van Soulblighter's raven, waardoor hij nooit meer kon vliegen.

Alric keerde terug naar de Province en leidde een leger om Soulblighter te confronteren bij Silvermines. Daar ontmoetten Shiver en haar leger het legioen en een bloedig strijd volgde. Alric stuurde de Deceiver en een groep helpen om Shiver op te sporen en haar leven te beëindigen. In de botsing die volgde, vochten de twee Gevallen Lords met elkaar, en uiteindelijk werden zij beiden verslagen door elkaars magie.

Soulblighter ontvluchtte Alric's achtervolgende legers, en ging op weg naar het binnenste van de Berg Tharsis. Daar begon hij een duister ritueel dat de Cloudspine zou splijten en de hele wereld uit elkaar zou doen spatten. In de laatste momenten confronteerden Alric en zijn leger de demon en maakten ze een eind aan zijn dodelijke bezwering. De berg werd vernietigd en Soulblighter met hem. Alric, nu Keizer van de Cath Bruig, verhuisde de hoofdstad naar Madrigal en begon opnieuw met het lange proces van herbouwen.

De Toekomst

Van Balor's Gevallen Lords zijn er nog maar twee over, maar hun verblijfplaatsen zijn onbekend.

Vele sagen en scholieren kijken naar de toekomst met onzekerheid. De cyclus van Licht en Duister, die het gezicht van de wereld veranderen, is gebroken. Net zoals Connacht een einde bracht aan de kwaden van de Wind Tijd, zo bracht Balor een einde aan de glorie van de Wolf Tijd. En toch, in deze nieuwe tijd, is het licht triomfantelijk gebleven.

Velen geloven dat met de vernietiging van de Leveler, de mensheid nu zijn eigen pad kan smeden op het aambeeld van het lot.